شازده خانوم

انگیزه زندگی

dearviana — Thu, 12 Nov 2009 10:05:18 GMT

راستش گفتم یه پست شیرین هم بزارم که با تلخی خونه مجازی مارو ترک نکنید.

وچی شیرین تر از عشق کوچولوی من با شیرین زبونی و ادا واطوارا و دلبریاش.

خب ده ابان که تولد دو سالگیش بود و یه تولد جمع و جور خونوادگی براش گرفتم که به شدت هم هیجان زده بود.حالا عکساشو میزارم.اما بگما نمیدونم کی اخه از ای.دی اس.ال محروم هستم تا اطلاع ثانوی.برای تولد بچه های متولد ابان ماه هم ثبت نامش کردم اما پدر گرامی کلی ته دلمو خالی کرد که تو این وضعیت بحرانی انفلوانزا میخوای بچه رو ببری تو یه فضای سربسته با بچه هایی که از هر جا میان!...

ومنم قیدشو زدم.

ویانا کوچولو من خیلی وقته که هر کاری میخواد انجام بده و سعی میکنیم کمکش کنیم میگه:نینانا(یعنی خودم که البته یعنی ویانا)

حالا این از پوشیدن جوراب و شلوار و کفش ساقدار!!!شروع میشه تا برداشتن هر نی نی که میخواد و بعضا گنده تر از خودش تا سوار اسانسور شدن و از پله ها پایین رفتن و سوار ماشین شدن...و همه اینا در حالیکه من کلی عجله دارم.

اما چند وقته یه کلمه جدید هم بعد از نینانا میگه:من!

نمیدونم برای من شاید اینقدر عجیب بوده اما کلی کیف میکنم که اینقدر مستقله.

در روشن کردن ماشین لباسشویی و ظرفشویی از ریختن و چیدن تا ریختن پودر و روشن کردن همه رو باید خودش انجام بده و البته من اگه اجازه بده کمکی میکنم.

حتما باید قبل از غذا دعا کنه و اخردعا امین بگه.

با هر اهنگی که از هر جا بگوش برسه:از زنگ موبایل تا صدای موزیک ماشین ملت تو خیابون باید قر بده.اونم دست به کمر.

خلاصه نفس منه این فسقلی.

روزی هزار بار خدا رو شکر میکنم که لیاقت چشیدن این حس قشنگ رو دارم.حس قشنگ و عجیب مادری.

کودک از مادرش پرسید:چرا گریه میکنی؟

مادر پاسخ داد:چون مادرم.

کودک گفت:نمی فهمم.

مادر او را در اغوش کشید و گفت :هرگز نخواهی فهمید...

کودک از پدرش پرسد که چرا مادر بی هیچ دلیلی گریه میکند و تنها جوابی که پدر داشت این بود که همه مادرها همبنطور هستند.

کودک تصمیم گرفت این موضوع را از خدا بپرسد:خدایا!چرا مادرها به این راحتی گریه میکنند؟

خداوند پاسخ داد:"پسرم!من باید مادران را موجوداتی خاص خلق میکردم.من شانه های انها را طوری خلق کردم که توان تحمل بار سنگین زندگی را داشته باشند و در عین حال ارام و مهربان باشند.من به مادران نیرویی دادم که طاقت به دنیا اوردن کودکانشان را داشته باشند.من به انها نیرویی دادم که توان ادامه دادن راه را حتی هنگامیکه نزدیکانشان رهایشاه کرده اند داشته باشند و توان مراقبت از خانواده در هنگام بیماری...بی هیچ شکایتی.من به انها عشق ورزیدن به فرزندانشان را اموختم ...حتی هنگامیکه این فرزندان با انها بسیار بد رفتار کرده اند.

و البته اشک را نیز به انها دادم برای زمانی که بدان نیاز دارند."

بازم سلام

dearviana — Thu, 12 Nov 2009 09:28:06 GMT

میدونم بابا دیگه از شرمندگی و این حرفا گذشته.بازم معرفت شماها که منو یادتونه اخه خودمم جدیدا خودمو یادم میره.

مخصوصا ثمانه جون مامان مهدیار که روز تولد ویانا حسابی غافلگیرم کرد.

تو این چند وقت حسابی درگیر بودم.یه سرماخوردگی عجیب و غریب که به هیچ وجه تبم پایین نمیومد و پنج روز تمام استراحت کردم البته با اعمال شاقه اخه از گلم دور بودم پنج شبانه روز!!!

منم که تا حالا یه شب ازش دور نبودم.مامانم برد خونشون که از من نگیرکه البته خدا رو شکر هم نگرفت اما دیگه روز ششم پرواز کنان رفتم پیشش با کلی کادو و قاقالی لی.

هفته پیش به طور ناگهانی کمرم گرفت و زد به پای راستم ومثل دور از جونم فلجا موندم و این پروسه هم تا همین الان که با پررویی دارم تایپ میکنم ادامه داره اما به مراتب کمرنگ تر.

البته همه اینا احتمالا عوارض و پس لرزه های یک مشکل بزرگ عجیب و مزخرف و صد البته کشدار یک درگیری مالی عاطفی روحی وروانی خانوادگی از نوع خاندان همسر میباشد.

ویانا هم یک سرماخوردگی رو گذرونده.

خونمون طبقه هفتمه و از دیشب اسانسور ترکیده!!!منم با این کمر ناقص خدا به دادم برسه تا عصر که باید برم کلاس درست بشه.

اولین سالگرد فوت پدربزرگم گذشت و همینطور پدر همون دوستم سحر که براتون تعریف کرده بودم .و من نمیدونم چرا اینقدر دل نازک شدم و اشکم دم مشکم شده.

خلاصه اینا رو گفتم که بدونید واقعا درگیر بودم.

ببخشید که بعد این همه مدت با این غمنامه اومدم سراغتون و مرسی که خوندید.البته سعی کردم خیلی خلاصه بگم که زیاد درگیر نشید.

گلناز جون بازم دلت میاد به من بگی بی وفا!!!

هنر عکاسی

dearviana — Thu, 03 Sep 2009 14:37:18 GMT

این ماه رمضون یه خوبی که داره اینه که اینقدر همه جا برنامه هست ادم نمیدونه به کدومش برسه.

نمیدونم کدوماتون اهل گردش و بیرون رفتن هستید اما من به شدت ددری هستم و فکر کنم ویانا هم به خودم رفته یعنی باباش که اینو میگه .طفلک بین دو تا ددری گیر افتاده هر کدوم با علایق متفاوت.تا قبل از تولد ویانا منو میبرد ددر اما حالا اکثر مواقع پدر و دختر با هم میرن و منم با دوستام.البته خب خانوادگی هم میریم.

فکر کنم این قضیه بین افراد خانواده ما ارثی باشه اخه مامانم هم همینطوره.

من خیلی هم دوستای متفاوتی دارم هر مدل و هر سنی که بگی خلاصه کمی تا قسمتی رفیق بازم.

اینجوری ویانا هم که خاله نداره به قول خودش کلی "دالا" داره.

نمیدونم کی من موقع لباس دیدن گفتم چه جالب که جدیدا تا وارد مغازه میشه میگه ماما چه جالا!چه جالا!

خیلیا وقتی میبیننش میگن اخی چه ارومه!!!

اما ماشالا اتیش پاره ای شده واسه خودش.باید چند تا از عکسای جینگولک بازیاشو بزارم تا به جای اون دلتون واسه من بسوزه.

راستی از اینکه این همه از هنر عکاسی من تعریف کرده بودین خیلی ممنون.اما راستش اینا همه هنر برادرمه که مهندس کامپیوتره و عاشق عکاسی.دوستایی هم که راهنمایی برای خرید دوربین خواسته بودن حدود مبلغی که در نظر دارن بگن تا من براشون از اهل فن بپرسم.

مامان خوش قول

dearviana — Fri, 21 Aug 2009 19:14:30 GMT

سلام

dearviana — Fri, 14 Aug 2009 13:05:18 GMT

سلام.

هر چی بگید حق دارید.

نمیدونم چرا ابر و باد و مه وخورشید و ...دست به دست هم میدن تا من بدقول بشم.

هم اسباب کشی داشتم.هم مادرم یه عمل...

در ضمن فیس بوک هم بی تقصیر نبود

و یه عذر بدتر از گناه اینکه پسورد وبلاگ رو فراموش کردم.

بعد هم وقتی اخرین جمله پست قبلو خوندم اصلا دیگه روم نمیشد بنویسم.

اما به خودم امیدوار شدم مثل اینکه روم خیلی زیاده.

به خدا خیلی تلاش کردم عکس بزارم نمیدونم چرا نشد.

جبران میکنم!

dearviana — Tue, 28 Apr 2009 10:58:30 GMT

سلام و با کلی تاخیر سال نو همگیتون مبارک.

تورو خدا دعوام نکنید اخه گناه من چیه این فسقلی عاشق کامپیوتره!

البته نمیخوام همه تقصیرهارو بندازم گردن ویانا خودمم یه کم تنبل شدم.این چند وقته هر کاری میکردم نمیشد برای کسی کامنت بزارم.نمیدونم چرا همش میپرید.اما از حال و احوال همگی باخبرم.قول میدم در سال جدید تنبلی رو کنار بزارم و برای جبران چندتا از عکسای قبل عید ویانا رو میزارم.

در حال انجام کار مورد علاقه در ماشین:نانای

عکس اسکن شده اتلیه روز تولد.اخه اقای عکاس فرمودند:خیلی زرنگی سی دی عکسارو بدیم بری هی پرینت بگیری ندی ما عکساتونو چاپ کنیم!!!

اینم با کلاه شالگردنی که خیلی دوستش داشتم با سختی پیدا کرده بودم و به اسونی گم کردم.

یه صبح جمعه که هوس پارک و حلیم نموده بودیم.

این دوتا هم روزای خرید عید با سفره هفت سین پاساژ گلستان.

زودی میام.قول قول قول.

بعد کلی تاخیر

dearviana — Sat, 10 Jan 2009 16:03:18 GMT

بعد از این همه تاخیر نمیدونم از کجا شروع کنم

اول از همه بگم که شایا جونم خیلی خوشحالم که دوباره برگشتی.

و حالا یه کم غر غر کنم تا دلم خنک بشه که امان از این همه کار.

از صبح تا شب دارم عین فرفره دور خودم میچرخم و به این شازده خانم میرسم وبقیه کارای خونه که دیگه گفتن نداره.

شب عاشورا ویانا تب کرد اما خفیف اما نزدیکای صبح خیلی تبش رفت بالا.بیدارش کردم و سریع رفتیم بیمارستان کودکان و دکتره خوابالو معاینه اش کرد و کلی دارو و انتی بیوتیک نوشت و ما اومدیم خونه.فرداش بدون اینکه داروهارو بجز استامینوفن بهش بدم رفتیم پیش دکتر خودش و بعد از معاینه گفت اصلا انتی بیوتیک نمیخواد و احتمالا مال دندوناشه.

البته درست هم تشخیص داد اما من موندم اون دکتر اولی چی تشخیص داد که این همه دارو تجویز کرد؟

ویانا اصلا مهلت نمیده به کار مورد علاقه ام یعنی وبگردی برسم.وقتی هم میخوابونشم میرم سراغ زبان خوندن چون دارم میرم کلاس.

میدونم خیلی تلگرافی نوشتم اما جبران میکنم.

این عکسم برای اینکه دعوام نکنین.

ویانا خونه پدر بزرگ و مادربزرگ

عجیب...بد...خوب

dearviana — Wed, 03 Dec 2008 10:09:18 GMT

تو این چند روز یه اتفاق خوب و بد و عجیب برام افتاده.یعنی به ترتیب اگه بخوام بگم این اتفاق:عجیب...بد...وخوب بود.

قضیه از این قراره که من یه دوست خیلی صمیمی داشتم که از سوم دبستان با هم بودیم.همیشه با هم.حتی تا بعد دبیرستان که هر کدوم یه دانشگاه رفتیم.امکان نداشت یه روز همدیگه رو نبینیم و سه چهار باری تلفنی صحبت نکنیم.اینقدرحرف با هم داشتیم که گاهی که خونه همدیگه میرفتیم از ظهر تا عصر یه جا میشستیم و فقط حرف میزدیم. البته این ارتباط و دوستی ما دیگه خانوادگی شده بود.

سحر تنها دوستم بود که خانواده ام اجازه میدادند شب منزلشون بمونم.

نمیدونم چی شد که یواش یواش از هم دور شدیم و فاصله گرفتیم و حدود سه سالی بود که دیگه از هم اصلا خبر نداشتیم .

تو این مدت من به طور عجیبی مدام خوابشو میدیدم...واقعا عجیب.الان که فکرشو میکنم میبینم این به خاطر کشش روحی قوی بوده که بین ما بود.

اما اون عجیب و بد و خوب از اینجا شروع میشه که:

حدود دو هفته پیش یه شب دیر وقت داشتیم برمیگشتیم خونه و از اونجایی که خونه هامون تقریبا نزدیکه از سر خیابونی رد شدیم که خونه دوستمه.منم فورا به محمد گفتم بپیچ تو این کوچه!گفت چرا؟

گفتم خونه اون دوستم سحر که برات تعریف کرده بودم اینجاست.

همینطور داشتم دنبال خونشون میگشتم که....

چشمتون روز بد نبینه دیدم جلوی خونشون پر از گل و پلاکاردهای تسلیته!شوکه شده بودم...اصلا باورم نمیشد که پدر سحر فوت کرده باشه.از یه نفر پرسیدیم و گفت شب هفتش بوده.

خلاصه که بهت زده و گیج برگشتیم خونه.ناراحتی من هم به خاطر دوستم بود که پدرشو از دست داده بود هم به این خاطر که حقیقتا مرد بزرگی بود و تمام این مدت محمد هی میپرسید اخه تو از کجا فهمیدی؟تا حالا نرفته بودیم تو این کوچه؟

خلاصه اینکه فرداش به سحر زنگ زدم و دو سه روز بعد هم رفتیم خونشون و دو سه روز بعد هم اونا اومدن خونه ما.حتما میتونید حدس بزنید که چقدر حرف واسه زدن داشتیم و داریم.

و حالا ما دوباره همدیگه رو پیدا کردیم و من مدام فکر میکنم چطور این مدت از هم بیخبر بودیم و این عبارت رو زمزمه میکنم:

لذت داشتن یه دوست خوب توی دنیای بد مثل نوشیدن یک فنجون قهوه زیر برفه...درسته که هوا رو گرم نمیکنه اما ادمو دلگرم میکنه

کودک من

dearviana — Thu, 20 Nov 2008 12:07:18 GMT

بازم سلام .

من موندم این مامانایی که نی نی دارن و شاغل هم نیستن که از اداره و محل کارشون اپ کنن کی وقت میکنن وبلاگ بنویسن؟

من که تا کامپیوتر رو روشن میکنم ویانا از من جلوتر بالای صندلیه البته بعد از اینکه با ترفندهای مختلف از خاموش و روشن کردن کیس منصرف شد.دوست داره ماوس دستش باشه و تاپ و تاپ هم بکوبه رو کیبورد.

الانم که دارم تایپ میکنم فسقل خانوم در خواب نازه.

تازه به سرم زده دوباره وبلاگ خودمم راه بندازم اخه خیلی چیزا دوست دارم بنویسم که احساس میکنم با حال و هوای اینجا نمیخونه.پس اهالی محترم وبلاگستان منتظر حضور دوباره رنگین کمان باشید.

حالا که ثمانه کلی سوژه برام جور کرده منم استفاده میکنم از اخرین تغییرات ویانا جونم براتون میگم:

چند روز قبل از تولدش هشتمین دندونش سروکلش پیدا شد و دیگه الان دندوناش متقارن شده یعنی چهارتا بالا و چهارتا پایین.

ازدو سه روز بعد از تولدش می ایسته و چند قدمی تلوتلوخوران جلو میره اما اینقدر ذوق زده میشه که زود میفته.

حرف زدنشم در حد ماما و بابا و اب بیشتر نیست.

اما تا دلتون بخواد شیطون شده و متخصص چهار دست و پا رفتن زیر انواع مبل و میز و صندلیه.

اینم یه متنی که منو همسری روبه فکر واداشت خوبه مامان باباهای دیگه هم کمی روش فکر کنن.

اگر فرصت داشتم كه كودكم را دوباره بزرگ كنم،

به جاي آنكه انگشت اشاره ام را به سمت او بگيرم،

در كنارش انگشت هايم را در رنگ فرو مي بردم،

و نقاشي مي كردم،

اگر فرصت داشتم كه كودكم را دوباره بزرگ كنم،

به جاي غلط گيري به فكر ايجاد ارتباط بيشتر مي بودم،

بيشتر از آنكه به ساعتم نگاه كنم به او نگاه مي كردم،

سعي مي كردم درباره اش كمتر بدانم ، اما بيشتر به او توجه كنم.

به جاي اصول راه رفتن ،

اصول پرواز كردن و دويدن را با او تمرين مي كردم.

از جدي بازي كردن دست بر مي داشتم،

و بازي را جدي مي گرفتم.

در مزارع بيشتري مي دويدم،

و به ستارگان بيشتري خيره مي شدم.

بيشتر در آغوشش مي گرفتم،

و كمتر او را به زور مي كشيدم.

كمتر سخت مي گرفتم،

و بيشتر تاييدش مي كردم.

اول احترام به خود را در او مي ساختم،

و بعد خانه و كاشانه اش را،

و بيشتر از آنچه كه عشق به قدرت را يادش بدهم،

قدرت عشق ورزيدن را يادش مي دادم.

دایان لومان - ترجمه : پروین قایمی

یاد ایام

dearviana — Mon, 03 Nov 2008 06:15:18 GMT

چند تا عکس مربوط به عید نوروز و سفر شمال.

این عکس روز اول عید خونه پدر بزرگ و مادر بزرگ خودمه

من عاشق این عکسم.تفش ریخته رو لپش برق میزنه

ده ابان تولد فرشته کوچولوی من بود اما به خاطر شرایط خاص امسالمون براش تولد نگرفتم.ایشالا سال دیگه با یه تولد مفصل جبران میکنم از حالا همگی دعوتید

میدونم این عکسا قدیمیه اما همین جوری گذاشتم فردای تولدش بردمش اتلیه و چند عکس ازش انداختم به محض حاضر شدن براتون میزارم